Nasz Patron

Kazimierz Lisiecki “DZIADEK”

Kazimierz Lisiecki urodził się pod Warszawą w Żbikowie w 1902 roku. W czasie I Wojny swiatowej stracił matkę i jednego z braci, ojciec został wywieziony do Rosji. Jako sierota trafił do bursy, co zaważyło na całym jego życiu. W bursie – gdzie miał wspaniałych wychowawców – wpojono mu przekonanie o konieczności pracy z innymi i na rzecz innych. W 1918 roku zaczął pracę w “Klubie Gazeciarzy”, Klub przy ul. Miodowej 6 w Warszawie, gdzie Lisiecki był Kierownikiem, we wrześniu 1919, roku przyjął nazwę “Ognisko”.

kl-1

Także w 1919 r. utworzył wraz z kolegami Akademickie Koło Przyjaciół Dzieci Ulicy.

W roku 1928 założył Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy, gdzie wprowadził zupełnie nowe formy pracy wychowawczej: Ogniska. Do II Wojny światowej powstało ich 8, podczas okupacji pracowały tylko 2 w Warszawie. W latach 1945 – 1952 Kazimierz Lisiecki reaktywował działalność Towarzystwa, ale w 1952 roku, zgodnie z ówczesną polityką państwa socjalistycznego podporządkowującego sobie wszystkie dziedziny życia, Towarzystwo zostało zlikwidowane.

Aż do 1956 r. ogniska występowały pod nazwą: “Państwowy Dom Dziecka “Ognisko”. W 1956 roku powołano do życia Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych (PZOW), podległy bezpośrednio Ministerstwu Oświaty – dyrektorem Zespołu został Kazimierz Lisiecki. Od początku swojej działalności Ogniska miały niepowtarzalny charakter, co wynikało z koncepcji wychowawczej “Dziadka”: chciał stworzyć dla “dzieci ulicy” miejsce o wszelkich cechach domu rodzinnego.

kl-2

“Dziadek” mówił o Ognisku: “. . . wiedziałem, rozumiałem, czułem, że to nie może być zamknięta bursa, ani dobroczynny przytułek … Wiedziałem, że to musi być Dom. Normalny, dobry dom, gdzie każdy jest dobry i ważny, i w którym dla każdego, komu na tym domu zależy, jest miejsce”. “wszyscy są równie ważni, ale i wszyscy mają równe obowiązki” – wspominają wychowankowie “Dziadka”.

To nauczanie wywiązywania się z obowiązków do tej pory procentuje w życiu jego wychowanków, twierdzą, że jest to jedna z najważniejszych rzeczy jakie wynieśli z Ognisk.

Prawie zaraz po utworzeniu PZOW Ministerstwo wysuwało projekty zmian statutu, dążyło do zlikwidowania wszelkich śladów indywidualnej koncepcji wychowawczej Kazimierza Lisieckiego. W roku 1971, po kolejnym konflikcie z Ministerstwem Oświaty, “Dziadek” został pozbawiony możliwości pracy z dziećmi i młodzieżą, odesłano go na emeryturę. Bardzo to przeżył, ciężko zachorował, zmarł w 1976 roku.

kl-3

W dniu pogrzebu “Dziadka”, 12 grudnia 1976, powstało Koło Wychowanków, które w 1993 r. zostało przekształcone w Stowarzyszenie Wychowanków i Przyjaciół Kazimierza Lisieckiego “Dziadka” – obecnie “Przywrócić Dzieciństwo” Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy im. Kazimierza Lisieckiego “Dziadka”